IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen





Deel | .
 

 Troubles. -Lilith

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
avatar
Fenrir
Solitair

Aantal berichten : 38
RPG Posten : 9

Wolf Character
Leeftijd: 5 Monds.
Partner: -
Karakter:

BerichtOnderwerp: Troubles. -Lilith   za okt 26, 2013 2:29 pm


FENRIR


Nog nooit had hij zo iets moois gezien. Normaal had Fenrir nooit echt het geduld en de intresse om naar iets te kijken zoals het noorderlicht. Maar dit was oog verblindend, en hij moest er gewoon naar blijven kijken. Zelfs knipperen was onmogelijk. Fenrir liet zich ongecharmeerd op zijn achterste neerploffen, zijn kop omhoog strijkend naar de maan die samen blende met het Noorderlicht. Fenrir kon een stuk of 7 verschillende kleuren opnoemen die de lucht deden vullen. Als golven maar dan mooier en zonder enig geluid. Hij realiseerde zich dat stilte zo ook wel heel aangenaam kon zijn. Het werkte op zijn rust, wat bijna nooit voorkwam bij Fenrir die als het aan hem lag de hele dag door gek werd van de gedachte over hoe andere over hem dachten. Fenrir draaide zich om en liet zich op zijn rug vallen, zijn pootjes rustend op zijn buik kijkend naar de avondlucht. Hij zag er wat klunzig en dom uit, maar dat waren dingen die Fenrir nog niet doorhad. Zo jong en nog zoveel te leren, de wereld was groot en vol met avonturen. Na een tijdje kijken begonnen zijn oogleden zwaar te worden, en voordat hij er erge in had viel hij in slaap. Zijn helder blauwe ogen sloten zich, en hij rolde zich op tot een balletje. Best riskerend slapen op een plek als deze. Want Fenrir bevond zich niet op een bepaald veilige plek. Nee verre weg van dat, hij bevond zich op een besneeuwde berg, het had hem ook heel wat klimwerk bezorgd om op de plek te komen waar hij zich nu bevond. Maar het was hem gelukt, en daar ging het toch uit eindelijk om. Want Fenrir was geen onnozele pup, hij mocht dan wel totaal geen opvoeding hebben gehad. Want dicipline ontbrak bij hem zeker. Maar Fenrir wist goed voor zichzelf te zorgen. Hij kon jagen op klein wild, had de bouw de vacht en het vet om de strenge winters te overleven. En had de juiste houding om niet levend gevild te worden door volwassen wolven ouder dan hem. Dus alles was er, maar Fenrir was nog jong en had totaal geen levenservaring op kunnen doen doordat het ouderschap hem achter had gelaten voor wat het was. Hij was een soort van verwilderd kind, alleen en verlaten. Fenrir maakte het weinig uit, wat bij veel dingen zo was. De pup slaakte een slaperig zucht, en dwarrelde verder weg in dromenland. Opgerold op een kleine berg omtrek bedekt met sneeuw.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Lilith
Founder
Solitair

Aantal berichten : 26
RPG Posten : 4

BerichtOnderwerp: Re: Troubles. -Lilith   zo okt 27, 2013 12:33 pm

lilith.

 
 
 
Met haar zwartte oortjes in haar nek gedrukt slenterde Lilith verder waarna ze haar blik nog eens door het gebied heen liet gaan. Ze wist nu echt gewoon niet meer waar ze zich bevond, alles was gewoon compleet nieuw voor haar. Bang begon de pup te trillen waarna ze haar pluistaartje tussen haar achterpoten liet hangen, en nu was er natuurlijk ook niemand die haar kon beschermen, god mocht weten wat hier wel niet allemaal rondhing. Voorzichtig slenterde ze verder tot ze aan een stuk rand van de berg aankwam en zichzelf daar uitgeput neerzakken liet, ze trok het nu al gewoon niet meer. Met een doffe blik in haar donkere ogen keek de pup voor zich uit en ontspande zichzelf uiteindelijk maar, gewoon morgen Knight weer zien te vinden en iets eten dan kwam alles weer op haar pootjes terecht. Sprak ze zichzelf bemoedigend toe waarna ze zichzelf oprolde en haar ogen sloot wetend dat dit een lange nacht zonder bescherming worden ging. Met een zucht opende Lilith haar ogen weer en rekte zichzelf uitbundig uit, alles was dus echt en geen stomme droom. Kort schudde ze nog met haar kopje en krabbelde overeind zoekend naar iets dat leefde zodat ze tenminste nog een beetje plezier kon beleven.

Na een poosje gelopen te hebben kwam ze uiteindelijk aan bij een plek waar aan de hemel verschillende kleuren hingen, het zag er zo vrij en prachtig uit, het was gewoon te mooi voor woorden! Nieuwsgierigheid nam het over van haar lichaam en zonder erbij na te denken snelde ze op de kleurtjes af. Ze moest erbij zijn voordat het verdween, kostte wat het kost. Met een twinkeling in haar ogen kwam Lilith aan op een plek waar je de kleurtjes nog beter zien kon en richtte haar blik op niks anders. Vol bewondering liet ze haar achterwerk op het stukje gras neerploffen en keek er met grote ogen naar. Het was gewoon zo prachtig!
tag: Colors | words: 324 | notes: Sorry dat ie zo slecht is x
thanks
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Fenrir
Solitair

Aantal berichten : 38
RPG Posten : 9

Wolf Character
Leeftijd: 5 Monds.
Partner: -
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: Troubles. -Lilith   zo okt 27, 2013 1:14 pm


FENRIR


De slaap had de overhand genomen, en Fenrir was onbereikbaar verdwenen in nachtmerries en dromen. Verdwenen in een andere werkelijkheid. Want dat was voor Fenrir realiteit, soms was hij zo verdwenen in zijn eigen wereld, dat het leek alsof hij ergens anders was. De jonge wolf maakte een brommend geluid, zijn ogen waren gesloten en zijn oren hingen slapjes over zijn ogen. Af en toe bewoog hij wat, maar daar bleef het dan ook bij. Maar Fenrir was niet gek, en had ondanks zijn diepe nacht rust alles haarscherp in de gaten. Toen een geur van wolf zijn neus bereikt had schoten zijn ogen open, echter bleef hij roerloos stil liggen als een blok ijs op de grond toen hij poten hoorde naderen. De pup hielt zijn adem in, en durfde zich niet te verroeren. Misschien was er dan een kans dat de wolf of wat dan ook hem niet zo zien. Maar te laat was te laat, en dat had hij maar al te goed door. Fenrir kon letterlijk de ademhaling van de wolf in nek voelen, een gevoel dat hij nooit zou vergeten. Alsof er een scherpe koude nagel langs zijn ruggengraat heen gleed, de pup rilde en wachtte op de pijn die hij had verwacht, tanden die hem bij zijn nek zouden grijpen, om een einde aan zijn leven te hebben maken, maar in tegen stelling tot dat voelde hij hoe iets naast hem neerplofte. Niets bedreigend, maar ongezien. Toen Fenrir een zachte stille ademhaling hoorde, werd zijn hartslag iets rustiger. Langzaam bracht hij zijn kopje omhoog, en bekeek hij de kleine zwarte pup die naast hem zat voorderest bleef zijn lichaampje opgerolt liggen. ’Uhm hallo?’ Zijn stem onzeker en bang. Bang voor wat gaan komen zou, hoe dan ook een verandering in zijn leven. Dat was zeker, hij voelde het gewoon. Deze pup zou zijn leven een draai geven, hem een andere richting geven in het leven. Positief of negatief. Fenrir wist haast wel zeker dat ook deze vreemdeling hem zou afblaffen en mentaal nog kleiner zou maken. Een wat zenuwachtige zucht ontsnapte tussen zijn tanden door, waarna hij langzaam overeind kwam om ook te gaan zitten.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Lilith
Founder
Solitair

Aantal berichten : 26
RPG Posten : 4

BerichtOnderwerp: Re: Troubles. -Lilith   zo okt 27, 2013 1:33 pm

lilith.

 
 
 
Vol bewondering keek Lilith naar de kleurtjes die aan de lucht danste en sloot genietend haar ogen, niks was beter dan deze rust en de kleurtjes. Met een big smile op haar gelaat geprent bleef ze naar de geluiden rondom haar heen luisteren terwijl haar pikzwarte neus vooruit gestrekt bleef. Toen ze iemand hoorde bewegen sprong ze van haar plek op en deinsde achteruit waarna ze begon te rillen niet eens haar aandacht wie het ook was. "Wie is daar?" Piepte ze vijandelijk en keek rondom zich heen waarna haar blik op een andere pup bleef vallen. De pup leek op, haar... Droog glimlachte ze toen de pup tegen haar begon te praten en wiebelde met haar oortjes waarna ze vooruit stapte en haar zwartte staartje kwispelen liet. "Haaii, mijn naam is Lilith en de jouwe?" Vroeg ze vriendelijk waarna ze vlak voor hem neerplofte en breed glimlachte. Eindelijk had ze iemand die van haar leeftijd was gevonden en niet iemand die haar gelijk wilde aanvallen of iets in die richting. Zonder op antwoord van de pup te wachtte spande ze zichzelf aan en schudde zich uit. "Wat doe je hier zo alleen?" Vroeg ze nieuwsgierig waarna ze rond zich heen keek kijkend of iemand bij hem was.
tag: Colors & A puppy | words: 208 | notes: x
thanks
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Fenrir
Solitair

Aantal berichten : 38
RPG Posten : 9

Wolf Character
Leeftijd: 5 Monds.
Partner: -
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: Troubles. -Lilith   zo okt 27, 2013 2:54 pm


FENRIR

Even dacht hij dat hij naar zijn eigen weerspiegeling in het water keek. Gek genoeg was er geen water. Misschien werd hij gek, en begon hij een tweede persoonlijkheid te zien. Maar toen de pup voor hem opsprong wist hij dat het niet zo was, gelukkig. Fenrir dook wat in elkaar toen de pup opsprong en wild om zich heen keek. Zag ze hem dan niet? Hij stond pal voor haar, hij mocht dan wel zwart zijn, maar zijn ogen moesten toch wel opvallen? ’Wie is daar?’ Fenrir begreep het niet, zijn hart bonkte in zijn keel. Niet wetend hoe hij om moest gaan met deze situatie. Toch bleef hij haar aankijken. Plots leek ze hem te zien, waarna ze op hem af kwam gelopen met een kwispelende staart. Fenrir keek wat onzeker, maar besloot ook maar te kwispelen als begroeting. ’Haaii. Mijn naam is Lilith en de jouwe?’ Zijn gedachtes sloegen op hol, wat moest hij zeggen? Natuurlijk gewoon erop in gaan, maar dit was iets wat hij nog nooit had meegemaakt. Dat iemand zich voorstelde, en naar zijn naam vroeg. ’Uhm.. Fenrir’ Sprak hij kort, met een zacht stemmetje. Ze plofte vlak voor hem neer, Fenrir schuifelde wat naar achter. Ze leek duidelijk op haar gemak, niet dat Fenrir haar ooit wat zou aandoen. Maar als hij in haar schoenen stond zou hij toch wat meer op zijn hoede zijn geweest. Net zoals hij nu was. Fenrir zijn kop dook wat weg toen ze zich uitschudde. Door de zenuwen likte hij met zijn tong over zijn neus. ’Wat doe jij hier zo alleen?’ Fenrir slikte. ’Uh.. Niks.. niks. Ik.. ‘ Hij struikelde over zijn woorden. Wat vermoeit slaakte hij een zucht. ’Ik ben hier gewoon’ Wat was dat nou voor dom antwoord. Fenrir kon zichzelf wel voor zijn domme kop slaan. ’Jij?’ Vroeg hij zachtjes.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Lilith
Founder
Solitair

Aantal berichten : 26
RPG Posten : 4

BerichtOnderwerp: Re: Troubles. -Lilith   ma okt 28, 2013 4:17 pm

lilith.

 
 
 
Met een trotse glimlach keek ze naar de puppy en knipperde nog eens goed met haar donkere ogen. Ze ging toch niet zo gek worden dat ze zichzelf al zag, right? Kort wiebelde Lilith met haar oortjes en zag dat de pup achteruit schoof, had ze iets gedaan? Voorzichtig schoof ze weer naar hem terug willend dat ie niet weer achteruit schoof want zo eng was ze ook weer niet. ’Uhm.. Fenrir’ begon de pikzwarte pup voorzichtig waardoor haar glimlach ook verdween. Was.... Was hij bang voor haar? Zachtjes zuchtte ze door haar eigen gedachten, vandaar dat er niemand vriendjes met haar wilde zijn, ze was gewoon te eng dus. Met een zucht schuifelde Lilith weer een stukje achteruit bang de pup nog meer angst te bezorgen. "Wat ik hier doe? Hmpfhh..." Begon ze zacht en keek hem doordringend aan. "Knight, mijn broer kwijtgeraakt." Vervolgde ze schouderophalend alsof het helemaal niks voorstelde in haar leven. "Zeg eens..." Begon ze met een hoge piepstem." waardoor haar staartje stopte met kwispelen. "Vind je me echt zo eng? Ik bedoel je lijkt anders niet echt vrolijk te zijn dat ik hier ben." Begon ze ernstig met gesloten ogen. "Ik kan ook wel gaan als je dat liever hebt hoor. Ik wil je namelijk niet bang maken of iets in die richting." sloot Lilith haar zin af en keek hem weer voorzichtig aan, dit keer nieuwsgierig naar wat ie wel niet zal antwoorden,
tag: FENRIR | words: 239 | notes: *Thehehe* (AA)
thanks
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Fenrir
Solitair

Aantal berichten : 38
RPG Posten : 9

Wolf Character
Leeftijd: 5 Monds.
Partner: -
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: Troubles. -Lilith   vr nov 01, 2013 10:23 am


FENRIR

De onzekerheid nam weer de overhand. Alweer. Verdomme. Fenrir zakte bij iedere onverwachte beweging van de vreemde pup in elkaar. En waarom? Simpelweg omdat hij altijd mishandeld is geweest, door zijn ouders, maar ook door vreemdelingen. Misschien lag het wel aan hem, had hij een bepaalde uitstraling die andere niet konden waarderen. Die gedachte bleef hangen, het lag allemaal aan hem. Hij was het leven niet waardig, hij kon beter als boom ter wereld zijn gekomen. Dan was het allemaal wat makkelijker en gunstiger geweest. Maar die keuze had je niet voordat je ter wereld werd gebracht, het ging zoals moeder natuur het wou. Al had moeder natuur een enorme fout gemaakt om zo’n mislukkeling als hem op de wereld te brengen. Zijn ogen keken wat onzeker weg, maar nadat zijn blik over de hare gleed zag hij de teleurstelling in haar blik. Waarschijnlijk door het feit dat hij afstand had genomen van haar vriendelijkheid, simpelweg omdat hij het niet gewend was zo behandeld te worden. Hij had spijt van zijn reactie, door haar gezicht zo te zien deed hem pijn. Al helemaal nadat ze net als hem eerder, afstand van hem nam. Zijn ogen stonden droevig. ’Wat ik hier doe? Hmpfhh...’ Zijn oortjes krabbelde wat naar voren. Het was fijn om naar haar stem te luisteren, hij werd er rustig van. Haar blik was doordringend wat er voor zorgde dat hij haar niet kon aankijken. ’Knight, mijn broer kwijtgeraakt’ Ze had een broer. Zijn hart bonkte in zijn keel, als haar broer hem zo zag met zijn zusje was hij er waarschijnlijk geweest. Ze haalde haar schouders op. Fenrir keek kort weer naar haar, zijn ogen in de hare. Ze had iets, iets wat zijn interesse trok en waarom hij allang al niet weg was gegaan. ’Zeg eens..’ Zijn ogen daalde neer. ’Vind je me echt zo eng? Ik bedoel je lijkt anders niet echt vrolijk te zijn dat ik hier ben’ Fenrir keek omhoog, en knikte hoofdschuddend. ’Nee dat is het niet.. Het ligt aan jou.. ik’ Weer kwam hij niet uit zijn woorden. Hij kon haar niet vertellen waarom hij zo deed, dat begreep ze toch niet. Haar ogen gingen gesloten, dat moment gebruikte Fenrir om haar aan te kijken. Niet in haar ogen. ’Ik kan ook wel gaan als je dat liever hebt hoor. Ik wil je namelijk niet bang maken of iets in die richting’ Fenrir veerde overeind, ’Nee wacht! Niet gaan’ Blafte hij zachtjes. Hij wou niet dat ze wegging. [b]’Ik ben niet bang, het spijt me dat ik zo doe...’[/i] Mompelde hij, waarna hij een stapje dichter bij haar zette. Haar blik was nieuwsgierig op hem gericht. Voor even bleef ze hem aankijken. Hopelijk vergaf ze het hem, en zou ze niet verder vragen waarom.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

Gesponsorde inhoud



BerichtOnderwerp: Re: Troubles. -Lilith   
Terug naar boven Ga naar beneden
 

Troubles. -Lilith

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Hurricane :: ▲ The North :: .:. Muntanya-